de foto’s

Hier is hij dan!

De link naar mijn foto site:

De foto’s staan in verschillende mapjes gedeeld en het onderste mapje is het eerste gebeurt.

ten slotte

wist je dat:

- ik nu op school zit terwijl ik mijn blog aanvul omdat ik tussen 2 lessen in 3 uur vrij heb

- ik nog een tussenlanding heb gemaakt op een van de Nederlandse antillen (Bonair) toen ik naar huis kwam

- een cactus 2.5 week op een keukenkast kan liggen en nog steeds leeft, probeer dat maar eens bij snijbloemen

- ik in totaal 95 uur op de bus heb gezeten, 9 uur in een trein en 30 uur in het vliegtuig

- ik dus in totaal op een maand tijd meer dan 5dagen en nachten onderweg ben geweest

- deze reis het meer dan waard was

- mijn les gaat beginnen en ik hier voorlopig moet afsluiten

- ik nu een week later bij mijn thuis zit en net zoals Sofie niet weet wat ik hier moet schrijven

- ik een foto pagina ga maken met de foto’s op tot in de jungle waar mijn kodak het jammer genoeg begeven heeft

- ik volgende keer dat ik op reis ga nog een blog ga maken omdat het leuk was om te doen

- …

het einde is nabij

woensdag avond

We zijn woensdag avond pas aangekomen in Quito en na  lang wachten en 2X terugbellen krijgen we dan eindelijk onze aan huis bestelde pizza. Veel meer heb ik eigenlijk niet over deze dag te zeggen behalve dat de busrit tot in Quito weer even leuk was als elke doorsnee rit door half Ecuador uit.

donderdag

Niet te vroeg opgestaan en eerst naar de dokter om Sofie haar kwaaltjes te laten onderzoeken en dan maar naar het hippe gedeelte van Quito om: de befaamde Cotopaxi tour boeken, al eens rond te kijken voor een jas, een telefoontje naar huis te plegen en een stukje pizza te kopen. ‘s Middags zijn we dan naar de evenaar gegaan waar vrolijk over de rode lijn zat te springen en van de tour heb genoten, ook Sofie zei dat deze tour veel beter was dan de vorige en dat er bijna geen andere touristen waren maakte het alleen maar leuker. Ik heb er een ei op een nagel doen balanseren en gezien hoe water op de evenaar recht naar beneden loopt, en aan de kanten met of tegen de klok in wegloopt. Ook je evenwicht houden is blijkbaar moeilijker op de evenaar en je zou er minder sterk zijn, hoewel ik altijd belachelijk sterk ben.

Vervolgens de stad intrekken of beter gezegd naar “the mall”, het winkelcentrum om lekker vettig fast food te gaan eten en om te winkelen. Want Sofie wil een lekker warme jas zoeken voor de dag erop en ik wil gewoon de tijd wat doden; door de platen met info over muziek en kunst in het winkelcentrum te lezen bijvoorbeeld. Natuurlijk vinden we geen jas, maar het vele kleren passen is ook wel tof en tegen de avond aan besluiten we maar weer naar huis te gaan. Een lekker lui dagje mag ook wel eens, zeker als je de dag erop DE inspanning van je leven gaat moet leveren (dacht ik toen nog). ‘s Avonds werkt Sofie dan flink voor het school en ga ik wat interneten. Jammer genoeg krijg ik nooit telefoonnummers of uitnodigingen om koffie te gaan drinken als ik aan het chatten ben

Vrijdag was dus een niet al te leuke dag maar de avond viel reuze goed mee en het uit eten gaan was nog heel plezant geworden zelfs.

zaterdag

Mijn laatste dag! Heel heel jammer maar we zullen er dan maar het beste van maken zeker. We vertrekken voormiddag naar Otavalo waar de grote indigina markt plaatsvind en je perfect souvenirs en cadeautjes kan kopen. Na een 2.5uur durende rit zijn we er en na wat onwennig afbieden van mij toont Sofie dat ze er echt heel goed in is. Afbieden dat het mooi is om te zien, dreigen met weg te gaan EN uiteindelijk elke keer haar zin krijgen. Ze is hier nog al geweest en dat zie je eraan. Een grote tas hadden we gekocht en dat was wel nodig om al onze toffe prulletjes in te stoppen die we in de loop van de vroege namiddag bijeen hadden gesprokkeld. Wat volgde was pure chaos, het begon te regenen en echt iedereen liep met plastic zeilen te zeulen om al de spullen te beschermen tegen de stortregen. Niet dat het heel veel hielp maar toch… ook ik wist ineens dat mijn vakkundig afgeprijsde panamahoed zeker niet meer waard was dan ik er aan gegeven had aangezien hij helemaal vervormde en de lijm er tussenuit begon te lopen. Na een vermoeiende winkeldag volgde dan weer het verplichte stukje bus en na een kort bezoek aan het huis om onze winkelwaar af te zetten, iets anders aan te doen en afscheid te hebben genomen van de hollanders gingen we iets eten in de uitgaansbuurt. Joepie, er is een mexicaans restaurant dat de red hot chili pepper en een bar die lennon heet. Eerst zoiets als een gefrituurde taco eten en hele lekkere chileense wijn drinken want ik wilde ten volle genieten van mijn laatste avondmaal. Daarna zijn we dan nog een laatste keer in de coctails gevlogen en zo rond middernacht dan terug naar huis gegaan. Shit, ik moet nog inpakken! Dat dan maar vlug gedaan, en dan lekker in bed gekropen want enkele uren later zouden we al weer op moeten om deze super leuke vakantie af te sluiten.

zoals hetspreekwoord zegt: “dronken haast en spoed is nog zeldender goed” en vandaar dat  ik dus weer een hoop kleren en andere dingen vergeten ben.

Het opstaan en de douche vielen me zwaar, net zoals het afscheid. Maar de vlucht viel al bij al nog wel mee want de drank aan boord was voor niks en a vollontee. Haha dat rijmt. Een dag later stond ik dan weer op Belgische bodem en was ik na een super maand en een slapeloze vlucht weer thuis.

Ik vond het super leuk en het is zeker voor herhaling vatbaar, hopelijk hebben jullie ook een beetje van de blog genoten en voor extra info mag je mij natuurlijk altijd bellen. Of nee, die ligt nog in ecuador. Spreek me dan maar gewoon aan de volgende keer dat je me ziet.

Tot dan …

vervolg zee

Dinsdag en we zijn naar de rotsen iets verderop gewandeld, daar waren we gebleven. Aan deze rotsen hebben we enkele leuke foto’s getrokken en wat gerelaxt voor de verandering. Toen de golven plots hoger begonnen te worden dacht ik eraan dat het misschien vloed aan het worden was en we dus maar beter naar het strand terug zouden wandelen. Onderweg kwamen we nog een aangespoelde boomstam tegen waar we coole surffoto’s op hebben gemaakt en verder zijn we dan maar wat gaan drinken in de bar. Ik had opeens zin om te zwemmen en dus gingen we vlug onze zwemkleren aandoen en naar het riviertje dat in de zee uitkwam net naast het hotel. Nog geen 5 minuten zaten we in het water toen ik opeens tandjes in mijn hand voelde en dit wat verschrokken tegen Sofie zei. Eerst moest ze lachen maar al snel sloeg dit om in lichte paniek toen ze de gaatjes in mijn hand zag waar de drupjes bloed uitkwamen. Dan maar uit het water blijven en het zand van me afspoelen terwijl we nog even op het terras een jugo gingen drinken. Sofie nam plaats in de hangmat en ik ging naar bed want we waren heel erg moe van de slapeloze nacht. Opeens werd ik wakker en Sofie stond in de kamer met het verschrikkelijke nieuws dat we zo lang hadden geslapen dat het happy hour al voorbij was

Dan maar weer iets gaan eten, hopelijk was haar eten beter dan die vieze pasta met pesto van daarstraks hoopte we, waar ik ook van had gegeten en zelfs een beetje buikpijn van had gekregen. We kwamen een pub tegen op het strand en er zaten enkele mensen dus daar gingen we dan maar iets gaan eten. mijn chili con carne was lekker maar te veel aangezien mijn buik niet heleñaal in orde was, maar Sofie had alle eetlust al verloren toen ze op haar hamburger plots tussen de sla een wormpje had zien vluchten.

Dan maar weer eens slapen en hopelijk zouden we deze nacht beter gerust worden gelaten door die vieze muggen en kriebels door de warmte. Neen! Maar gelukkig is er nog flor over en uiteindelijk drink ik mij een stuk in mijn voeten, van Sofie weet ik niet of ik dat mag vertellen en haar zo als een alcoholiekster doe overkomen.

woensdag

‘s morgens na een niet veel betere nacht dan de vorige staan we dan op en na een flink ontbijt is het al weer tijd om terug richting Quito te reizen waar we na 11 ongemakkelijke uren (de voormiddag en deel van de namiddag is het bijna 40 graden) op 3 verschillende bussen ‘s avonds dan toch nog aankomen

kut dag, kut tour, kut nest

Vrijdag is mijn voorlaatste dag en tevens dikste kutdag van de maand hier in latijns Amerika. Al enkele weken kijk ik uit naar het beklimmen (wandelen) naar de gletscher op de cotopaxi, de 2e hoogste berg/vulkaan van Ecuador. Ik heb nog nooit een gletscher gezien en door de hoogte zou je er zelfs de kromming van de aarde kunnen zien. Dit zou echt prachtig zijn, wel vermoeiend door de grote hoogte (bijna 5000m) maar omdat deze berg dicht bij de evenaar ligt is dit het punt op aarde dat het dichtste bij de zon zou zijn. Daar zouden we naartoe gaan, en man wat verheugde ik me erop, cocablaren gepakt, zonnebrand dinges, zonnebril kortom helemaal klaar. Ook had ik gisteren zelfs papa gebeld om hem het nieuws mede te delen en tegen iedereen op msn erover gestoeft dat het echt sjik zou worden.

Deze morgend stonden we dan op om iets voor 6 na een korte nacht omdat Sofie nog tot laat aan haar schoolwerk had gewerkt en ik niet eerder wou gaan slapen wegens nog groter verschil in humeur smorgens vroeg. Dit humeur was er toch dubbel en dik en zelf ik werd er door aangestoken maar mijn zin om naar een gletscher te gaan overwon dit nog wel redelijk. Zweigend met de taxi naar de afgesproken plaats en daar in het busje dat ons naar de super plek zou brengen. Na een lange tocht met veelbelovend mooi weer en super uitzonderlijk zicht op de berg en een andere vulkaan die as aan het spuwen was zat ik nog meer te hunkeren naar de leuke uitstap die ik me voorstelde. Aangekomen op de berg echter haalde de chauffeur onmiddelijk de fietsen van het dak en na een vraag over het wandelen naar de gletscher antwoorde hij domweg dat we dat niet gingen doen.

Blijkbaar hebben we 5 dollar meer betaald dan Sofie haar huisgenoten bij een andere reis organistatie om deze uitstap te doen en bleek het gewoon helemaal dikke kutnest te zijn. Het is natuurlijk haar fout niet dat we deze prachtige kans hebben gemist maar dat ze dan zegt dat ze dit ook jammer vindt en binnekort wel de wandeling nog eens gaat doen helpt dan echt niet aan mijn stemming. In België was ik van collere in de brievenbus gaan kakken ofzo maar hier mag dat niet hé. Dan maar naar beneden fietsen en een slecht middag maal eten ergens onderweg terwijl we wel nog mooi zicht hebben maar dan enkel van dingen boven ons in plaats van de wereld onder ons! Hooo dit zit mij zo diep, dit is niet meer gebeurt dat ik zo teleur gesteld was sinds ik naar de pixies wou gaan kijken en de tickets uitverkocht waren. (ik heb toen ruzie thuis gehad en zelfs een stoel gegooid)

Ja, voor de rest… We  zijn dus naar beneden gefietst en terug naar Quito gegaan waar we smiddags al weer waren ipv om 7 uur savonds zoals bij elke normale fatsoenlijke tour

Maar goed, het is nu avond en ik heb friday i’m in love van de cure gehoord toen ik sandalen ben gaan kopen (ik zat al heel de dag met dat nummer in mijn hoofd maar kon er niet van genieten) en nu gaat het weer wat beter met mij zeker nu ik dit van me heb kunnen afschrijven.

Hopelijk word het uit eten gaan sewes fijn en vergeet ik deze kut dag zo snel mogelijk en voor altijd, tot ik weer hier ben en de cotopaxi overwin!!!!!!!!!!

besluit: ik kom terug naar ecuador ook al is het niet zo’n speciaal land (Nicaragua heeft mijn hart gestolen  want dat is geen half europees land zoals Ecuador toch wel is in mijn ogen) alleen maar om de cotopaxi te doen en de galapagos eilanden te bezoeken.

sorry voor de vieze woorden overal, ik merk ze nu pas op bij het nalezen maar het geeft mijn gevoel goed weer!

de oude man en de zee (das van danna winner)

Hallo allemaal,

Met nog wat zand tussen mijn tenen schrijf ik alweer een leuk verhaal voor jullie, wel jammer dat het ook een van de laatste zal zijn. Zo een uur en 10 minuten later ondertussen en mijn mails zijn gelezen en beantwoord. Wat ging ik nu ook alweer vertellen?

De zee

Pas terug van de jungle en na een dagje descansar voor mij en schoolwerk voor Sofie alweer onderweg naar de andere kant van Ecuador. Op naar de kus, op naar Canoa. Een surfstadje met het mooiste strand van Ecuador en het is er nog niet te touristisch. We vertrekken zaterdag avond pas, overdag hangen we nog wat in Quito rond en vind ik na toch wel wat zoeken flor de caña om mee te nemen zodat we nog eens zo’n leuke strandavond aan de pasific kunnen doorbrengen, net zoals de eerste keer in Nicaragua.

zondag

Na een alweer vermoeiende nachtrit komen we om half 6 aan in san vincente, op een half uurtje van canoa. Jammer genoeg zijn er zo vroeg nog geen bussen voor 45 cent dus moeten we een lokale man zijn taxi diensten aannemen ook al kost dit ons 5 dollar. Het was het wel waard wisten we later want aangekomen in het surfstadje (we konden pas om 11 uur in ons hotel) nestellen we ons op het strand en kijken we naar de zonsopgang,op deze toch wel prachtige maar vermoeiende plek.

Tijd om terug op te staan want Sofie is al het slachtoffer van hongerige muggen geweest en het zand zit al op alle plaatsen waar men het liever niet heeft. Dan maar iets eten zoeken en verder op het strand in ons gehuurde tentje wachten tot we onze kamer in mogen om 11uur. Na een korte rust en het zwemkleren aandoen dan verder in ons tentje liggen, het is te zeggen ik erin en Sofie in de zon. Zo is de eerste dag ook het beste te omschrijven tot we honger krijgen namiddag en iets klein gaan eten in het hotel, vervolgens zien dat er happy hour is, weer iets gaan eten enkele uren later en we eigenlijk aan de drank gaan tot in de vroege uurtjes. remember flor de caña

maandag

Na een verdoofde nacht staat Sofie op met muggensteken en niet een paar maar enkele tientallen over haar hele lichaam, ik heb er geen. Een verklaring hiervoor kan zijn dat Sofie gewoon veel lekkerder is en ze mij daarom dus met rust laten of wie weet lijk ik met al mijn haar wel op een of ander dier dat ze niet zillen steken. Wie zal het zeggen? Dag 2 in canoa en gisteren had ik mij voorgenomen van een surfplank te huren en ook een een ritje op de golven te wagen maar uiteindelijk heeft de vakantiestemming de doorslag gegeven en hebben we er een copie van dag 1 van gemaakt, wel in de schaduw deze keer. Wel heb ik er een boek uitgelezen over eermoord in een Kosovaars gezin in Duitsland, hebben ze daar ook zee vraag ik mij terloops af.

Na het liggen ga ik hele mooie schelpjes rapen en een wandeling over het strand maken en tegen dat ik terugkom is Sofie ook wakker geworden dus kunnen we weer een veel te laat middagmaal gaan nuttigen. Vervolgens happy hour en na het uitrusten van happy hour en het genieten van de zonsondergang gaan we dan weer iets eten om vervolgens niet te laat ons bed in te kruipen.

dinsdag

Na een verschrikkelijk slechte nacht met beestjes en te veel hitte, ondanks het muggennet en de ventilator, worden we als zombies wakker. Ik vol zweet en moe, Sofie met wel 100 muggensteken en haar licht ochtendhumeur, zelfs op haar billen heeft ze steken en eentje op haar oog zodat het lijkt alsof ik haar slaag heb gegeven (wat ik natuurlijk nooit zou doen he Benny want anders… ) Dan maar heel de dag onze zonnebril aanhouden en de dag beginnen met een lekker ontbijt waarna we eens door canoa gaan wandelen en hier een sapje drinken daar een ijsje eten en nog iets verder in de schaduw gaan liggen praten met een schelpjesverkoper. Alles gebeurde op dinsdag in super slow motion want we waren alletwee vrot en het was wel 40 graden, nog een geluk dat ik mijn veel te duur hoedje bij had en op een steek van een of ander vreemd vliegend insect na geen last nergens van. Zo krijgen we de voormiddag al weer gedeeltelijk om en na een grote fles water te gaan halen besluiten we eens over het strand tot aan de rotsen te wandelen enkele 100 de meters verder dan ons hotel.

nu echt naar de jungle

Het verhaal van Baños konden jullie lezen op sofie haar blog en wat volgt speeld zich erna af. We kwamen dus uitgerust van Baños terug thuis op zondag (pasen) en we hadden al een telefoontje gekregen van Melanie (diegene die verantwoordelijk is voor de projecten en huisvesting van Sofie) of we diezelfde avond niet konden vertrekken naar de jungle. “Dat is goed” hadden we geantwoord maar pas later dachten we eraan dat onze kleren in de wasserij binnen waren en we die dus maandag pas terug konden ophalen.

Dan moesten we het maar doen met de kleren die we hadden en enkele uren nadat we van de bus waren gestapt zaten we er us weer op richting Colombiaanse grens deze keer. (Lago Agrio= dat stadje waar die Colombiaanse rebellen zijn doodgeschoten een tijdje geleden was ons einddoel) In het achterhoofd houdend dat ik die week al 48 uur busreis erop had zitten was dit een verschrikkelijke nachtrit met slechte stoelen en een weg in de staat zoals thuis een veldbaan in de zomer na een hevige regenbui. ‘s Morgens om half 7 ofzo kwamen we aan in Lago Agrio, met een verschrikkelijk humeur en we wisten helemaal niet wie, wat, waar of wanneer! Dan Melanie maar even gebeld en die heeft ons volledig ingelicht.

Om 10uur kwam een busje ons halen en samen met nog 2 Nederlanders en hun leerkrachten spaans werden we naar een rivier gereden 3 uur verder op een nog slechtere baan dan die van ‘s nachts waar we dan in een kano moesten stappen om 2 uur door het regenwoud uit te varen. En het heeft zijn naam niet gestolen, 1.5 uur regen terwijl we in een poncho gedraaid zitten maar toch blijf ik droog met mijn goede poncho. Op de boot zelf waren er ook ponchos voorzien maar die waren niet zo goed aangezienj Sofie toch nog vrij doorregend was . Onderweg zien we al aapjes en een kleine anaconda, dat beloofd voor de volgende dagen.

We komen dan pas aan in de late namiddag en nadat we even van de houte huttenbouwwerken hebben genoten, eventjes gerust hebben en iets anders hebben aangetrokken is het tijd om de streek te verkennen. Per boot natuurlijk. Dan volgt er een avondmaal en we kruipen stikop vroeg ons bed in want de volgende dag gaan we in de voormiddag een tocht maken in het oerwoud iets verderop en dieren zoeken in de bomen. Die namiddag hebben de Hollanders les en rusten wij eerst wat uit in de hangmatten (lees slapen) en later gaan we piraña vissen en van de mooie zonsondergang genieten. Na het eten van mijn vers gevangen piraña en de rest van het avondmaal babbelen we nog wat met ze’n allen en er zijn ook nog 3 andere touristen aangekomen.

Hoogste tijd om weer doodop in bed te kruipen, wat de dag erop staat eerst een dieren zoektocht op het programma om 6 uur ‘s morgens en dan opnieuw een lange vochtige wandeling , dit keer in een ander type bos en bezoeken we ook nog een chamaan die daar ergens woond. Een chamaan is een clown met: een veer door zijn neus, en kroon van papegaaienveren, rode strepen op zijn gezicht en heel veel mooie rinkel kettingen; die verdacht veel planten kent waarvan mensen halucineren en natuurlijk ook vele andere natuurlijke medicijnen. Hier krijgen we ook onze meegebrachte lunch en een tour in zijn tuin.

Daarna is het tijd om de lange boottocht terug te maken richting lodges en na een korte tussenstop gaan we eerst nog eens vissen en daarna zwemmen in de laguna. Het diepe gedeelte wel te verstaan waar anaconda, piraña en kaaiman normaal gezien door de dag niet komen. Het zwemmen gebeurde met zonsondergang en was zeer verfrissend en mooi, nadat we waren uitgezwommen en ten volle van de natuur hadden genoten moesten we wachten tot het volledig donker was om op kaaimannenspeurtocht te gaan. Een kaaiman is zoiets als een krokodil maar dan kleiner en het enigste wat je ervan ziet zijn 2 rode blinkende oogjes, daarom hebben we de rest van de avond in ons bootje naar de super prachtige sterrenhemel gekeken.

Zo mooi heb ik nog nooit gezien en de vallende ster maakte het helemaal af. Wel zonde van onze uber macho gids die met zijn pitslamp in onze ogen scheen telkens we ergens naar moesten kijken maar van Sofie mocht ik hem niet overboord gooien om kaaimannen te lokken. Na een heel erg vermoeiende dag kwamen we terug in ons houte hutten dorpje aan waar we gegeten hebben en met de hollanders een tof gesprek over speelgoed en tekenfims hadden tot een of andere angstaanjagend insect ons naar bed joeg.

De volgende morgend slapen we uit tot het ontbijt al op tafel staat en daarna is het al weer tijd om onze tassen in te pakken (met vochtige stinkende kleren) en nemen we de boot, het busje en de grote bus terug naar Quito waar we tegen 23uur aankomen.

Vandaag, vrijdag moet Sofie veel voor het school werken en vul ik mijn blog dus wat aan, namiddag ga ik de oude stad even intrekken en deze avond gaan we mongool(s) eten. Zoiets all you can eat gelijk de Mexicaan op de genkersteenweg maar dan met een toffere naam. Morgen zijn we van plan naar de kust te trekken om nog wat uit te rusten en bruin te worden, dit laaste is niet echt mijn idee maar het rusten zie ik zeker zitten.

tot de volgende

Ga naar

http://sofecuador.wordpress.com , voor de verdere verhaallijn van deze week. (zie ook link)

Ze heeft het echt heel mooi neergepent zodat ik het niet meer hoef te doen.

deze week (Peru en tot in Ecuador)

Vanaf nu zullen de tekstjes dus een stuk minder vaak gaan voorkomen en  gaan ze niet mer zo lang zijn.

Maandag en dinsdag heb ik samen met Rob en Hannelore doorgebracht in Peru, meer bepaald in Trujillo.  Deze stad (halverwege de hoofdstad Lima, waar ik vandaan kwam en de grens met Ecuador, waar ik naartoe moest) ligt aan de kust en er zijn meer dan 2000 bouwwerken uit pre columbiaanse beschaving te bezichtiggen wist onze gids te vertellen. Maandag ochtend kwam ik na een slapeloze nacht (jankende hond in de laadruimte en stikhete bus) met de bus aan en bleek ik nog veel te vroeg te zijn om een cybercafe open te vinden om te kijken in welke hostal we hadden afgesproken. Eerst ontbijten of beter gezegd een plaats vinden waar ik al kan ontbijten en daar na het eten nog een uur ofzo in mijn footprint lezen over wat er allemaal te bezichtiggen valt. In mijn zak vind ik het kaartje terug dat ik gisteren van de advocaat naast mij op de bus had gekregen, in geval van nood mocht ik hem altijd bellen zei hij. Hopelijk zal dit niet het geval zijn denk ik en ik ga nu rond zoeken naar een cyber die binnen een half uur zo rond negen opengaat. cyber gevonden hotel nagekeken en de taxi naar daar genomen.

Daar werd ik ontvangen door vriendelijk klein mannetje met Brits accent die mij naar mijn kamer bracht, hier nam ik een douche en viel ik in slaap tot ik plots in de vroege namiddag door een West Vlaamse stem op de gang gewekt werd. Daarna herkende ik Rob zijn stem ook en deed ik nog half slapend de deur open, TADAA! daar waren ze dan. Nadat ze hadden uitgepakt en we tijdens het lange wachten op de gids bij hadden gepraat vertrokken we naar de tempel van de maan, samen met nog een steenzoekende Zwitser. Alle vier in een afgeleefde VW kever samen met de gids, de vrouw van de Brit, en na anderhalf uur wachtenwaren we dan eindelijk op weg om deze tempel te bezoeken. Rond deze tempel groeide vele san pedro cactussen en aloe vera waar de gids ons als souvenir er eentje van meegaf. Heel interessant allemaal die tempel enzo en na een fijne namiddag gingen we dan weer richting hotel. Dan op zoek naar een bankautomaat en iets om te  eten. Super lekkere pizza en veel, wel duur maarja dat is thuis ook het geval. Dan nog langs de busstations om te zien waar we de avond nadien een bus moesten nemen naar onze verdere bestemmingen. R & H naar Cuzco en ik naar Sofie in Quito. Vervolgens gingen we eten, drinken en films halen om de nacht fijn door te brengen aangezien we relaxerende cactus thee hadden om te drinken die avond.

Uiteindelijk niks gerelaxeerd maar de dag erop wel gelaxeerd, toch niet zo een goede thee maar wel zuiverend hoor. Na een keer of 10 naar de wc te zijn gegaan en telkens weer even verder te slapen haalden we dan toch de middag voor we gingen opstaan, en man wat deed dat goed zo eens uitslapen. Het eten die middag in de hostal was wel lekker ook al was het niet veel en de uitstap namiddag naar de ruïnes van Chan Chan was echt zeer de moeite waard. Een grote omringde stad uit klei opgebouwd over een oppervlakte van 20 Km. ‘s Avonds in een commedor gaan eten en dan was het al weer tijd om naar de bushaltes te gaan en afscheid te nemen. Dan nog 2 uur vertraging vooraleer ik op de bus kon stappen en uiteindelijk dan toch vertrokken richting Quito.

… 29u bus, toch wel wat slaap, vele controles en een tussenstop in Guayaquil later…

Joepie, een nog half zatte Sofie staat mij op te wachten in het busstation en we gaan samen ontbijten.

De rest volgt later want er moet iemand anders op internet en ik moet kaka gaan doen.

luiheid

Wie wil weten wat we nu juist gaan doen deze week.

Ga gerust eens kijken op http://sofecuador.wordpress.com

Voor een verslag van de dagen bij Hannelore en Rob gaan jullie nog even moeten wachten, want het reizen is druk, druk, druk.

Nu samen met Sofie pasta maken. Joepie