Vrijdag is mijn voorlaatste dag en tevens dikste kutdag van de maand hier in latijns Amerika. Al enkele weken kijk ik uit naar het beklimmen (wandelen) naar de gletscher op de cotopaxi, de 2e hoogste berg/vulkaan van Ecuador. Ik heb nog nooit een gletscher gezien en door de hoogte zou je er zelfs de kromming van de aarde kunnen zien. Dit zou echt prachtig zijn, wel vermoeiend door de grote hoogte (bijna 5000m) maar omdat deze berg dicht bij de evenaar ligt is dit het punt op aarde dat het dichtste bij de zon zou zijn. Daar zouden we naartoe gaan, en man wat verheugde ik me erop, cocablaren gepakt, zonnebrand dinges, zonnebril kortom helemaal klaar. Ook had ik gisteren zelfs papa gebeld om hem het nieuws mede te delen en tegen iedereen op msn erover gestoeft dat het echt sjik zou worden.
Deze morgend stonden we dan op om iets voor 6 na een korte nacht omdat Sofie nog tot laat aan haar schoolwerk had gewerkt en ik niet eerder wou gaan slapen wegens nog groter verschil in humeur smorgens vroeg. Dit humeur was er toch dubbel en dik en zelf ik werd er door aangestoken maar mijn zin om naar een gletscher te gaan overwon dit nog wel redelijk. Zweigend met de taxi naar de afgesproken plaats en daar in het busje dat ons naar de super plek zou brengen. Na een lange tocht met veelbelovend mooi weer en super uitzonderlijk zicht op de berg en een andere vulkaan die as aan het spuwen was zat ik nog meer te hunkeren naar de leuke uitstap die ik me voorstelde. Aangekomen op de berg echter haalde de chauffeur onmiddelijk de fietsen van het dak en na een vraag over het wandelen naar de gletscher antwoorde hij domweg dat we dat niet gingen doen.
Blijkbaar hebben we 5 dollar meer betaald dan Sofie haar huisgenoten bij een andere reis organistatie om deze uitstap te doen en bleek het gewoon helemaal dikke kutnest te zijn. Het is natuurlijk haar fout niet dat we deze prachtige kans hebben gemist maar dat ze dan zegt dat ze dit ook jammer vindt en binnekort wel de wandeling nog eens gaat doen helpt dan echt niet aan mijn stemming. In België was ik van collere in de brievenbus gaan kakken ofzo maar hier mag dat niet hé. Dan maar naar beneden fietsen en een slecht middag maal eten ergens onderweg terwijl we wel nog mooi zicht hebben maar dan enkel van dingen boven ons in plaats van de wereld onder ons! Hooo dit zit mij zo diep, dit is niet meer gebeurt dat ik zo teleur gesteld was sinds ik naar de pixies wou gaan kijken en de tickets uitverkocht waren. (ik heb toen ruzie thuis gehad en zelfs een stoel gegooid)
Ja, voor de rest… We zijn dus naar beneden gefietst en terug naar Quito gegaan waar we smiddags al weer waren ipv om 7 uur savonds zoals bij elke normale fatsoenlijke tour
Maar goed, het is nu avond en ik heb friday i’m in love van de cure gehoord toen ik sandalen ben gaan kopen (ik zat al heel de dag met dat nummer in mijn hoofd maar kon er niet van genieten) en nu gaat het weer wat beter met mij zeker nu ik dit van me heb kunnen afschrijven.
Hopelijk word het uit eten gaan sewes fijn en vergeet ik deze kut dag zo snel mogelijk en voor altijd, tot ik weer hier ben en de cotopaxi overwin!!!!!!!!!!
besluit: ik kom terug naar ecuador ook al is het niet zo’n speciaal land (Nicaragua heeft mijn hart gestolen want dat is geen half europees land zoals Ecuador toch wel is in mijn ogen) alleen maar om de cotopaxi te doen en de galapagos eilanden te bezoeken.
sorry voor de vieze woorden overal, ik merk ze nu pas op bij het nalezen maar het geeft mijn gevoel goed weer!
