Dinsdag en we zijn naar de rotsen iets verderop gewandeld, daar waren we gebleven. Aan deze rotsen hebben we enkele leuke foto’s getrokken en wat gerelaxt voor de verandering. Toen de golven plots hoger begonnen te worden dacht ik eraan dat het misschien vloed aan het worden was en we dus maar beter naar het strand terug zouden wandelen. Onderweg kwamen we nog een aangespoelde boomstam tegen waar we coole surffoto’s op hebben gemaakt en verder zijn we dan maar wat gaan drinken in de bar. Ik had opeens zin om te zwemmen en dus gingen we vlug onze zwemkleren aandoen en naar het riviertje dat in de zee uitkwam net naast het hotel. Nog geen 5 minuten zaten we in het water toen ik opeens tandjes in mijn hand voelde en dit wat verschrokken tegen Sofie zei. Eerst moest ze lachen maar al snel sloeg dit om in lichte paniek toen ze de gaatjes in mijn hand zag waar de drupjes bloed uitkwamen. Dan maar uit het water blijven en het zand van me afspoelen terwijl we nog even op het terras een jugo gingen drinken. Sofie nam plaats in de hangmat en ik ging naar bed want we waren heel erg moe van de slapeloze nacht. Opeens werd ik wakker en Sofie stond in de kamer met het verschrikkelijke nieuws dat we zo lang hadden geslapen dat het happy hour al voorbij was 
Dan maar weer iets gaan eten, hopelijk was haar eten beter dan die vieze pasta met pesto van daarstraks hoopte we, waar ik ook van had gegeten en zelfs een beetje buikpijn van had gekregen. We kwamen een pub tegen op het strand en er zaten enkele mensen dus daar gingen we dan maar iets gaan eten. mijn chili con carne was lekker maar te veel aangezien mijn buik niet heleñaal in orde was, maar Sofie had alle eetlust al verloren toen ze op haar hamburger plots tussen de sla een wormpje had zien vluchten.
Dan maar weer eens slapen en hopelijk zouden we deze nacht beter gerust worden gelaten door die vieze muggen en kriebels door de warmte. Neen! Maar gelukkig is er nog flor over en uiteindelijk drink ik mij een stuk in mijn voeten, van Sofie weet ik niet of ik dat mag vertellen en haar zo als een alcoholiekster doe overkomen.
woensdag
‘s morgens na een niet veel betere nacht dan de vorige staan we dan op en na een flink ontbijt is het al weer tijd om terug richting Quito te reizen waar we na 11 ongemakkelijke uren (de voormiddag en deel van de namiddag is het bijna 40 graden) op 3 verschillende bussen ‘s avonds dan toch nog aankomen
